Wolf moet plassen

Toen ik nog een Wolvenwelp was, waren er bij mij thuis vaak feestjes met onbekende, onbetamelijke en onfrisse gasten.
Gezellig was het dan wel, mijn moeder zette Franse chansons op en we dansten door de kamer. Als ik dan naar de wc ging, op het moment dat iedereen volgegoten genietend over de dansvloer walste (een wals die op gezwalk leek), ging het mis. Ik zat daar op een klein kamertje mijn gerief te doen, genietend van de sfeer die ik uit de woonkamer had meegenomen. Altijd als ik dan terugkwam, was de sfeer ergens door een kier of scheur in het plafond weggevlogen. Twee verdwaalde gasten zaten bedremmeld op de bank, terwijl de rest de afwas deed (zonder erbij te zingen), of iedereen was de noorderzon tegemoet gegaan. Daarom heb ik op feestjes vaak mijn boodschap binnengehouden, verkrampt de dansvloer met een bezoekje erend. Nu ben ik twee decennia oud, dus het moet afgelopen zijn met bijgeloof.

Iedereen is weer eens weg.
Het voorkomen van een kater gebruikten ze als argument, of een tentamen dat ze de volgende ochtend zouden moeten leren.
Zelfs Job is met zijn wiebelhoofd zijn bed tegemoet gegaan.
Ik dans.
Geen mens ken ik.
Ik bestel, om daar verandering in te brengen.
Er wordt in mijn rug gepord. Dat wordt, in mijn gemoedstoestand, vechten of flirten.
Twee pretogen kijken in mijn loddersmoel.
Flirten, wordt het.

‘Jij bent een vriendin van…’
‘Ja,’ zegt ze, ‘Ze was een beetje dronken.’
‘Je bedoelt?’ vraag ik.
‘Met kerst,’ zegt ze, ‘Dansen?’
Dansen met pretogen is een genot, niets anders.
Mijn blaas is als Nederland volgens sommigen: overvol.
Niet alleen fonkelen haar ogen, ze kijken ook onophoudelijk in de mijne.
Ergens las ik, dat wanneer iemand je langer dan zeven seconden aankijkt, diegene je leuk vindt.
Ik tel.
Vijfenveertig seconden danst ze met haar ogen in de mijne, steeds dichterbij komend.
Ze ruikt naar schoonheid, ze ziet er uit als een dure eau de toilette.

We lachen het jassenmeisje uit: de dronkeman lacht de lamme vrouw uit.
Zij lijkt nuchter, heeft een dubbele tong noch een zwalkloopje.
Kippenvel – van de aandrang om te plassen, niet van haar schoonheid.
Haar neus komt dichterbij, haar tanden, ogen.
Ze draait een rondje, blijft staan en poseert.
We dansen door. Kaboutertjes steken naalden in mijn blaas, het is tijd om te plassen.
‘Zo terug. Plassen,’ schreeuw ik door de muziek heen.
‘Tot zo,’ lacht ze.
Onze handen raken elkaar even aan.

Ik plas met Pretogen in mijn hoofd.
Als ik mijn neus optimaal benut, ruik ik haar en vergeet ik dat ik op een mannentoilet ben, waar mannen naast de pot pissen, mannen hun remsporen niet uitwissen en mannen hun zaad lozen, bij gebrek aan aandacht.
Ik was mijn handen, neem een kauwgopmje en praat mezelf moed in.
Dit wordt beter dan flirten, dit wordt liefde – voor zover liefde meer is dan chemische lust.
Ik loop de dansvloer op.

Pretogen zijn onvindbaar.
Ik dans mijn weg naar de bar, maar ze zijn er niet, de ogen.
Dan zie ik haar, ze wordt opgetild door getrainde armen.
Ze lacht, kijkt hem vijf, zes , zeven seconden aan.
Hij kijkt terug.
Ik loop er naartoe, zij kust hem.
Gespierde armen winnen het van een gespierd vocabulaire.
Was ik niet gaan plassen, dan was dit niet gebeurd.
Ik weet het zeker – twee decennia zijn niet genoeg om jeugdtrauma’s te wissen.

De pretogen berg ik in een hoekje van mijn hoofd op, bij het jassenmeisje.
Onbenullig en onhandig onderneem ik een poging afscheid te nemen van haar.
Bijna slaat een man in een kilt mijn tanden door mijn lip, maar hij wordt tegengehouden.
Ik tik op de schouders van het jassenmeisje: ‘Gelukkig nieuwjaar, nog.’
‘Dankje.’
Ze schaamt zich en kust dan de gespierde armen.

Ik ben thuis.
Een honderdste herhaling van een kwaliteitsserie vertelt me dat de meeste mensen hetzelfde denken over wat een mooi verhaal is: jongen ontmoet meisje, jongen verliest meisje, jongen krijgt meisje terug.
Mooie verhalen hoef ik niet te schrijven, die schrijf ik wel als daar een reden toe is.
Die reden komt, op de dag dat ik nooit meer naar de wc hoef.
Ik moet plassen.